یک دختر توی چشم

راستش یک موضوعی رو اونقدر که این چند روز گذشته متوجه شدم هیچ وقت نفهمیدم

و اونم اینکه ظاهرا خیلی تو چشمم و همه کارها و رفتار و حرفها و رفتارام توسط همه اطرافیانم به نوعی رصد میشه و الگو برداری هم می شه

به طور عجیبی توی این مدت متوجه شدم که کارهایی که من می کنم به نوعی شجاعت انجام دادنش رو در بین بقیه ایجادمی کنه و اول با احتیاط بعد با جسارت بیشتری میان ازم می پرسن که می شه ما هم این کارا رو بکنیم ؟!! کار به جایی رسیده که حتی کسایی که خیلی قاومت نشون می دن توی تغییرات یا همه چی رو بد می دونن هم می خوان انجامش بدن!

خب این سه تا حس داره :

اولیش خوبه خب اینقدر مورد توجه بودن جالبه

ولی دومین حس اینه چرااینقدر زیر ذره بینم؟ اگه یک اشتباهی بکنم واویلا میشه اینقدر که زیر نگاههای دیگرانم

سومیش هم اینه که من مسئولیت کارهای دیگران رو دوست ندارم به اطر الگو شدن به گردن بگیرم

مثلا بعد عید متوجه شدم که اکثر همکارایی که من حتی یک سلام احوال پرسی ساده باهاشون در روز شاید نداشته باشم و نبینمشون هم پروفایل تلگرامم رو چک کردن تو عید.... خب برام سوال بود که اولا شماره من دست کیا هست که خودم خبر ندارم؟ دوم اینکه خب چه چیز باعث شده اینا اینقدر دقیق چک کنن در حالیکه مثلا من اکثرا خودم همچین کاری رو نمی کنم مگه طرف برام مهم باشه یا عکس اونقدر خاص باشه که بخوام بازش کنم از نزدیک ببینم چیه

یا وقتی دانشگاه ازاد رو برای درس خوندن انتخاب کردم اگرچه انتخاب سختی بود ولی بعد یک دفعه با جمع کثیری از همکارا رو به رو شدم که مشتاق رفتن به این دانشگاه بودن و ازم می پرسیدن عیبی نداره ماهم بریم آزاد بخونیم؟!!

کلا سوالا با این جمله شروع می شه که عیبی نداره ماهم این کار رو تجربه کنیم؟ !!

خیلی دلمون می خواد این کار و بکنیم میشه به ما هم کمک کنی انجامش بدیم؟!

این سوال منه واقعا چرا اینجوریه اینجا؟!!